Fazanten jacht


Heerlijk, ik ben net terug van een lang weekend in Londen. 4 dagen lang allerlei vrienden bezocht. Nu zit ik heerlijk aan onze eigen keukentafel met een cappucino en kan ik een blogje schrijven over de afgelopen dagen.

Zaterdag vertrok ik met de vlucht van 12 uur naar Londen en die bracht me dan ook op Gatwick airport om 12 uur lokale tijd. Mary stond al klaar met haar autootje, met in de achterbak, kaplaarzen (Wellies), wax beenkappen en wax jassen.  We zouden namelijk direct doorrijden naar de boerderij van Jim & Nina, om mee te doen aan een ‘shoot’. Een shoot is een jacht op gevogelte, in ons geval op fazanten, patrijzen en wilde eenden. Dus binnen een uur nadat ik geland was, stond ik volledig aangekleed tussen een groep Engelse mannen en vrouwen die allemaal in jacht/country kleding liepen. Mary en ik gingen mee met de ‘beaters’, die lopen in een lange rij over een veld en slaan met stokken in het struikgewas om de vogels op te jagen. Verder op staan de ‘guns’ en die proberen de vogels te schieten. Hierbij heb ik altijd een beetje een schizofreen gevoel, enerzijds vind ik het mooi als ze ontkomen, anderzijds vind ik het mooi als de jagers ze weten te schieten.

Met Nina sprak ik uitgebreid over de (voor)oordelen over de jacht. Nina vertelde me dat ze er alles aan doen om zo respectvol mogelijk te jagen. Twee van de beaters hebben een soort telapparaatje bij zich, waarmee ze tellen hoeveel schoten er gelost worden. Per geschoten vogel mogen er maar max 3 schoten gelost worden. Als een jager meer schoten lost dan wordt hij er op aangeschoten. Het is belangrijk dat een jager goed de vogel raakt en niet een vogel alleen verwondt. Daarnaast is het belangrijk niet teveel paniek te veroorzaken onder de vogels. Ik ben overigens van mening dat wild (zeker als het zoals hier respectvol gejaagd wordt) een verantwoorde manier is van vlees eten. Een stuk verantwoorder, dan het welbekende vlees van de kiloknaller. Dieren uit de bio industrie hebben een stuk minder prettig leven dan vogels die in het wild hebben kunnen leven.

We hadden trouwens geluk, het was prachtig herfstweer en de heuvels lagen er prachtig bij in al hun herfstkleuren. Wat een geluk om op zo’n dag zo’n oer Engelse activiteit te mogen bijwonen!

De overige dagen stonden meer in het teken van een koude natte herfst in de stad Londen. Ik heb nog een Nederlandse vriendin opgezocht die daar woont en we hebben samen pompoensoep gemaakt, als toetje maakte Marjon carrotcake. Ga ik ook weer eens doen en dan zal ik het recept hier plaatsen. De cake was heerlijk. Marjon gebruikte veel minder olie en suiker en dat maakte de cake een stuk minder zwaar dan deze normaal is.

De dag erna ging ik van Noord Londen naar het centrum, waar Yuko net is gaan wonen. Yuko heb ik leren kennen in Paris bij Cordon Bleu. Savonds zijn Yuko, Caroline (ook van de Cordon Bleu) samen gaan eten in Soho bij Salt Yard. Heerlijke tapas, mooie combinaties, mijn favoriet was denk ik de minicourgette met bloem met geitenkaas en honing. Maar ook de toetjes waren heerlijk! Een panna cottta op basis van creme fraiche en een chocolade mouse taartje met daarbinnenin een bolletje vanille ijs.

Ik heb nog uitgebreid geluncht met oude vrienden van mijn werk, dus ik ben helemaal bijgepraat. Het was heerlijk om een paar dagen in Londen te zijn!


Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s